می دانی؟
می دانم باید بنویسم، ولی چه، ولی چرا، حتی کجایش را هم نمی دانم!
می دانم حرفی است که باید زده شود!
اما به که، اما چگونه، حتی چه وقتش را هم نمی دانم!
می دانی!
الان که می نویسم(توی نوت پد) نمی دانم این ضمیر "ی" آخر می دانی به کیست!
راستش را بخواهی حتی این ضمیر "م" آخر می دانم را هم نمی شناسم!
اصلن می دانی!
نمی دانم!
نه که نمی توانم خوب حرف بزنم!
نه که نمی توانم خوب بنویسم!
نه که نمی توانم خوب بحث کنم!
و یا حتا جدل!
اما چه و چرایش را ...
شرمنده ام!
نه که نمی توانم کسی را قانع کنم!
حتا خودم را هم به نظر می توانم!
اما خود خودم را نه!
وای از این تیغ که به دست مست بی هستی افتاده!
وای از این تیغ بی تمیز که دوست و دشمن نمی داند!
وای از این تیغ ...
و می برد حتی دسته اش را ...
و می درد حتی غلافش را ...
چه کنم که باید ...
بایدی در کار نیست همان سان که نبایدی و آنچه مانده خماری و نشئگی بعد سرکشیدن است.
سرکشیدن! از خمی مرد افکن.
سرکشیدن! از عهد بستن این حقه ی سرگشاده شده!
سرکشیدن! از قانون نانوشته ی خاموشی!
آه!
هر چه ...
هرچه باداباد!
...
و تو (همان من) دوباره مثل برق گرفته ها، مثل مست های تازه هشیار شده، مثل خواب های تازه تعبیر شده...
حیران و ویران و گریان و پریشان ...
باز برق ضرب دست ناظر حاضر از چشمت پریده ...
به هوش می آیی و ...
زبان (همان انگشت روی کیبورد) را با آخرین توان می گزی!
تا باز سر سرکشی از سرپوشی برنتابد.
.
.
.
یا علی مددی!